 |
 |
 |
_جمعه ۱۷ آبانماه ۱۳۸۷_
یا امین!
صبح ساعت 7 از خواب بیدار می شی ، کمی دیر به نظر می رسه برای رسیدن به کلاس ساعت 8 صبح؛
اما مثل همیشه می خوای که امیدوار باشی...
7:20 دقیقه از در خونه می زنی بیرون، تراکم اتومبیل های داخل بزرگراه چندان نامانوس نباید باشد .
برای چندمین دفعه خودت را تشویق می کنی که با ماشینی تک سرنشین توی این ترافیک نقش نداری.
با پای پیاده راه می افتی !
آنقدر زمان زود می گذرد که هیچ تصوری از محیط اطراف نداری.
اتمام محدوده ی ترافیک
بقیه راه را میتوانی با اطمینان، با اتوبوس سفر کنی!
می رسی ونک، ساعت 8:10
_ الو سلام! استاد اومده؟
و با امیدی همچنان پایدار که استاد حتمن تا 10 دقیقه ی دیگر هم نخواهد بود(!) و به آرامی؛ تا دانشکده قدم می زنی!
عجیب کلاس مفید و البته آموزنده ایست!
خانواده و فولاد!
خانواده و ساختمان!
خانواده و اتومبیل!
آخرش که جزوتو جمع می کنی می بینی به زحمت یک برگ را با سخنان استاد پر کرده ای؛
ساعت 10 است؛ از در کلاس اول که بیرون می روی، استاد کلاس بعدی را می بینی که آماده است برای شروعی دوباره.
با کمی تاخیر وارد کلاس می شوی؛
باز هم همان حکایت همیشگی!
برای چندمین بار ماتریس مربوط به nپا را توی جزوه ات می نویسی ولی اینبار فقط به صورت بصری!
تنوع روش تدریس البته زیاد است!
سمعی خالی، بصری خالی، سمعی بصری خالی، رنگی با صدا و مترجم ، و البته با ماژیک در رنگ های متنوع تر!!
و پایان کلاس!
کلاس حل تمرین داری؛ نشستی سر کلاس و چقدر جالب است که با هر بار باز شدن در، فقط عده ای از آقایون وارد کلاس می شن.
یکی انگشتاشو با تمام قدرت میشکنه.
کلاس بعدی با همکاری استاد و البته دانشجویان پیچانده می شود.
به سینما زنگ می زنی! سانس فیلم؟ 6 تا 8 احتمالن ساعت مناسبی ست.
.
.
.
و آن ها که صدای آواز ماهی ها را می شنوند حکایت اشک ها را بهتر می دانند...
می دانند ؛ گاهی باید گلدان ها را فدای ماهی ها کرد ...
حکایتی از اشک بر چهره ای آفتاب سوخته برای لقمه ای نان که در این شهر شلوغ که هر کس دغدغه ای دارد _کافی برای همه ی عمر_ مراقبت از آن بسی سخت تر است از همه ی چیزهای دیگر...
و چه رحیم است همو که برای چشم بر هم زدنی بنده اش را رها نمی کند ... و شگفت از بنده ای که گاهی بخشندگی بر همنوعش را از یاد می برد ...
نشانه ها را دریاب!
حتی 1000 تومانی که توی جوی آب می ریزد ...
گنجشکی به خیال نبودن مانع می تازد!
یا نورَ کلِّ نور!
بعد از n بار مطلب نوشتن و پست نکردن...
تموم پنج روز هفته رو به امید پنج شنبه و جمعه ای می گذرونم که عاشقانه هاش از جنس این دنیا نیستن!
پنج روز با سر،گرمی های وقت پرکن برای رسیدن به دل، گرمی های آخر هفته.
و فرار از یه بچه کنکوری که می تونه تموم کوه جمعه رو با حرف از تست و قلم چی و کنکور آزمایشی و سر جلسه ی کنکور(!!) خراب کنه.
تموم خاطراتی که مثل یه سطل آب ِ یخ، یهو می ریزه رو سرت و حسّ ِگرم ِ پر از عطش ِ قدم برداشتن روی کوه رو تبدیل می کنه به یک تفکر ِ یتیم ِ سرمازده؛
به محدود بودن تو عالم بی سرو سامان درس و درسگاه.
از قیل و قال مدرسه حالی دلم گرفت
یک چند نیز خدمت معشوق و می کنیم
عشق به پنج شنبه ها، تا غرق دنیایی باشم که با تموم سر و صداهاش، آرامش و بهم هدیه بده... که از صبح لحظه شماری کنم واسه بودن با عزیزی که دنیای محبته...
چند روزی که مادرم مسافرت بود و کارهای آشپزخانه (!) تا حدودی بر عهده ی بنده، لمس کردم که هیچی به جز دوست داشتن نمی تونه تحمل این زحمات رو آسون کنه!
ماکارانی ِ جمعه ی بابا، منو یاد پنج شنبه های دبستان انداخت که چقدر دلم می گرفت به خاطر جمعه ای که پشت سرش بود، عزا می گرفتم برای ماکارانی های «باباپز» که با تمام خوشمزگیش، بوی پیازش حال ناهار خوردن و ازم می گرفت!
دلم پر می کشه برای چند روز تنهایی تو یه جای خاص... یک اعتکاف تک نفره!
یا ربَّ الشهر الحرام!
و تقدیر یکسال آینده به تنفیذ رسید ...
_ « ذلِکُمْ اَطْهَرُ لِقُلُوبِکُمْ وَ قُلُوبِهِنَّ » احزاب /53
این کار (حفظ حریم) برای پاکی دلهای شما و آنها بهتر است.
_ پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) : «اَلْحَیاءُ هُوَ الدینُ کُلُّهُ »
حیا تمام دین است.
یا نِعْمَ الطَبیب!
.
.
.
و لحظه ها بر دوشم سنگینی می کنند
اللهم ارنی الطلعه الرشیده
والغره الحمیده
واکحل ناظری بنظره منی الیه
و عجل فرجه
وسهل مخرجه
و اوسع منهجه واسلک بی محجته
وانفذ امره واشدد ازره
خدایا بنمایان به من آن جمال ارجمند و آن پیشانی نورانی پسندیده را وسرمه وصال دیدارش را به یک نگاه به دیده ام بکش و شتاب کن در ظهورش و آسان کن خروجش را و وسیع گردان راهش را و مرا به راه او درآور و دستورش را نافذ گردان و پشتش را محکم کن
_ فرازی از دعای عهد _
یا مسئول!
گفت: « مراقب انتخاب هات باش!
آدم هر کسی رو که دوست داشته باشه، باهاش محشور می شه... »
آبان 1387